هر لشكرى هم كه در طرف خود بمحاصره مشغول بود با صلح داخل گرديد و دروازه از هر طرف باز شده بود فقط خالد با نيروى خود جنگ كنان داخل و با سرداران ديگر روبرو گرديد . او و سپاهيان خود مىزدند و مىكشتند و مىربودند و سرداران ديگر مردم را آرام ميكردند و دلدارى ميدادند . بعد از آن قسمت فتح شده خالد هم مشمول صلح گرديد و همه آرام گرفتند . غنايم را هم تقسيم نمودند . بهره كسانى كه در محل بوده يا در اطراف مشغول محافظت بودند معين و محفوظ گرديد ( كسانى كه غايب بودند از غنايم بالسويه بهره‌مند شدند ) ، تمام سپاهيان فحل و حمص و پاسداران شريك بوده و سهم آنها نگهدارى شد . ابو عبيده نامه براى عمر نوشت و مژده فتح را داد كه ناگاه نامه عمر رسيد كه بابو عبيده دستور داده لشكرى براى يارى سعد بن وقاص بعراق روانه كند . ابو عبيده لشكر بفرمانده هاشم بن عتبه مرقال فرستاد : هر كه از آن عده ( كه از عراق آمده بودند ) كشته شده بود بجاى او از عده خود برگزيد و تكميل نمود اشتر ( مالك اشتر ) هم ميان آنها بود ابو عبيده هم با سپاه خود ميدان فحل را قصد نمود .